Cultuur

De harttattoo van Barry Johnson van Joyce Manor

Joyce Manor's Barry Johnson vertelt over de band's nieuwe album, waarom mensen getatoeëerd willen worden, en het onverwachte effect dat sommige van zijn inkt op mensen heeft gehad. 

“'Heart Tattoo’ wordt verteld vanuit de positie van een jongere die een stomme, nietszeggende tatoeage krijgt om maar een tatoeage te krijgen”, zegt Barry Johnson, zanger en gitarist van poppunkband. Joyce Manor, zegt tijdens de bespreking van hun nieuwe album Never Hungover Again. “Voordat je tatoeages krijgt, zegt iedereen altijd dat je het niet moet doen en dat je er spijt van zult krijgen. Dit nummer gaat over het soort persoonlijkheidstype dat dat allemaal weet en het toch doet en doet.”

Johnson geeft allerlei redenen voor een jongere om een ​​tatoeage te nemen – om in opstand te komen, om ouders boos te maken, om zich onderdeel te voelen van een groep die zich onderscheidt van alle anderen – en dat alles komt over in minder dan twee minuten muziek. Toen het aankwam op het krijgen van zijn eerste tatoeage, een Morton Salt Girl geïnspireerd door de band Jawbreaker, was Johnson gemotiveerd om de inkt te krijgen kort nadat zijn eerste vriendin het uitmaakte. Terwijl hij grapt dat een deel van de reden was om meisjes zoals hem meer te maken, gelooft Johnson ook dat hij de tatoeage heeft gekregen als onderdeel van het rouwproces.

“Ik heb het gevoel dat veel mensen die tatoeages krijgen niet per se de gelukkigste mensen zijn”, zegt Johnson. “Het krijgen van een tatoeage is op de een of andere manier louterend. Ik had er toen geen tweede gedachten over, en dat heb ik nog steeds niet, ik ben gewoon het soort persoon dat zich daartoe aangetrokken voelt.”

Na het luisteren naar de muziek van Joyce Manor is het niet verwonderlijk om te horen dat Johnson het soort persoon is dat artistieke inspiratie vindt in pijn. Sinds het titelloze debuutalbum van de band zingt Johnson liedjes die bijna pijnlijk serieus zijn en vaker wel dan niet uit een donkere hoek komen. Wat de band onderscheidt van veel van hun poppunk-collega’s, is hun vermogen om volledig gevormde nummers te maken met teksten die een diepe emotionele resonantie bevatten en toch slechts ongeveer twee minuten duren. Vaak klinken korte nummers alsof ze nooit helemaal af zijn en blijft de luisteraar verlangen naar meer. In plaats daarvan klinken de nummers van Joyce Manor alsof ze elk beetje vet eraf hebben geknipt en je luistert naar de meest gestroomlijnde versie die mogelijk is.

In die geest verspilt Never Hungover Again geen tijd om je te leren kennen voordat het je in het gezicht raakt. Voordat je je realiseert dat het album is begonnen met het spelen van het eerste meezingrefrein van “Christmas Card” schalt het en ben je meteen verslaafd. Het is de perfecte manier om te beginnen met een sprint van 10 nummers die in iets meer dan 19 minuten worden afgeleverd. Johnson schrijft een “gelukkig ongeluk” toe bij het overbrengen van de opname van de originele banden naar de computer voor het schokkende begin van het album.

Een verandering in het songwritingproces van de band is misschien de reden waarom dit album wat completer klinkt dan de eerdere inspanningen van de band. Terwijl Johnson alle songwritingtaken voor de eerste twee platen voor zijn rekening nam, werkte hij veel meer samen met gitarist Chase Knobbe tijdens het schrijven van Never Hungover Again.

“Ik zou het skelet van de nummers schrijven en dan zou (Chase) het muzikaal interessant en dynamisch maken”, zegt Johnson. “Ik denk dat dat voor veel opwinding zorgde aan beide kanten. In het begin zouden ze klinken als twee totaal verschillende dingen, maar wanneer ze samen worden gespeeld, creëren ze iets anders. Misschien klinkt dit album daarom zelfverzekerder; het was niet alleen ik. Veel van de muziek was het idee van iemand anders, dus ik kon er gewoon trots op zijn.”

Joyce Manor geniet van een lichter moment.

Joyce Manor geniet van een lichter moment.

Johnson gelooft dat het geluid van Joyce Manor op hun eerste album klinkt als een poppunkband die een hardcore band probeert te zijn. Met andere woorden, de band leefde van het enthousiasme en de kracht van een hardcore band die live speelde terwijl ze poppymuziek speelden.

“De tweede plaat was onze eerste poging om als band iets te maken dat geen hardcore album was, dus het was gewoon een popplaat”, zegt Johnson. “Dat is eng om te maken, je hebt niets om je achter te verschuilen. Je kunt je niet verschuilen achter enthousiasme of iets dergelijks. Wat je hebt gemaakt is wat het is en het spreekt voor zich. Met deze plaat heb ik het gevoel dat we daar eindelijk vertrouwen in hebben.”

In “Heart Tattoo” zingt Johnson dat hij zijn tatoeage nooit zal laten verwijderen, terwijl dat waar is, in het echte leven heeft hij een aantal van zijn tatoeages bedekt met een enorm zwartwerkstuk dat van net onder zijn linkerelleboog helemaal naar beneden gaat aan zijn pols. Deels gemotiveerd door de wens om wat van zijn meer twijfelachtige inkt te bedekken – met name een kraai die was getatoeëerd door een witte Rasta voor $ 50 die meer op een “vuilnismonster” leek dan op een vogel – hield Johnson ook van de manier waarop sommige van de blackwork-tatoeages een vriend van hem kwam in Brazilië kijken en dacht dat hij het zou proberen.

“Ik dacht niet echt dat het krijgen van de tatoeage zo’n groot probleem was als sommige mensen doen voorkomen”, zegt Johnson over zijn verduisterde onderarm. “Ik dacht dat het er heel goed uit zou zien. Nu ik het heb, lijken veel mensen er diep beledigd door te zijn, het is echt schokkend voor mensen.

Er zullen altijd mensen zijn die vuile blikken werpen op getatoeëerde mensen, maar wat Johnson heeft meegemaakt, is een stap verder gegaan dan eenvoudige onbeschoftheid.

“Vaak is het alsof ik er voor terecht sta van volslagen vreemden”, legt Johnson uit. “Ik vertel ze meestal gewoon dat het een esthetische keuze is, omdat het hun echt niet aangaat.”

Wat het ook is dat Joyce Manor heeft aangeboord met hun steeds evoluerende geluid, het heeft zeker weerklank gevonden bij fans. Sommige fans van de band hebben besloten hun waardering voor de band te tonen door Joyce Manor-tatoeages te laten zetten, net zoals Johnson een van zijn favoriete bands eerde met zijn eerste tatoeage.

“Ik heb een paar handtatoeages gezien, wat krankzinnig is”, zegt Johnson. “Het is echt, echt vleiend. Toen ik 18 of 19 was, communiceerde muziek iets met mij dat ik op geen enkele andere manier kon overkomen. Het is heel mooi om te zien dat we dat effect op mensen hebben gehad.”

Nooit meer een kater komt uit op Epitaph Records op 22 juli.